Wednesday, September 22, 2021

Samiti Botëror i Iranit te lirë për të Shfaqur Progresin në rritje të Aktivizmit Pro-Demokraci

 

Foto: Grumbullimi i Iranit të lirë në Berlin 2018

Këtë fundjavë, të mërguarit iranianë do të mbajnë mbledhjen e tyre vjetore, “Samiti Botëror i Iranit të Lirë”. Duke marrë parasysh pandeminë e vazhdueshme, ngjarja do të jetë edhe një herë një tubim personal dhe një konferencë në internet, siç ishte vitin e kaluar.

Fjalimet do të transmetohen nga faqet dhe profilet e të huajve në vende të ndryshme, si dhe nga zyrat e mbështetësve të profilit të lartë të opozitës Iraniane dhe avokatët për qëllimin e saj për të lehtësuar ndryshimin e regjimit dhe për të vendosur një alternativë demokratike ndaj diktaturës ekzistuese teokratike.

Përparimi i fundit drejt këtij qëllimi ka qenë jashtëzakonisht i shpejtë. Në dhjetor 2017, protestat shpërthyen në të gjithë vendin pasi ankesat ekonomike u shprehën në një shkallë të gjerë në qytetin e dytë të vendit në Mashhad. Nga mesi i janarit 2018, kryengritja që rezultoi kishte përfshirë mbi 100 qytete dhe qyteza dhe kishte marrë një mesazh politik shumë më larg.

Protestat e Iranit 2018 bënë një marrëveshje të madhe për të popullarizuar parullat anti-regjim. Udhëheqësi Suprem i regjimit Ali Khamenei pranoi se grupi kryesor i opozitës, Mujahedin-e Khalq (MEK), kishte “planifikuar për muaj” për të sjellë kryengritjen, me ndihmën e sistemit global të mbështetjes të siguruar nga aktivistët e të huajve dhe NCRI.

Paralajmërimet e Teheranit për një lëvizje në rritje të Rezistencës në Iran vazhduan shumë kohë pasi kryengritja fillestare ishte shtypur me dhjetra vrasje dhe mijëra arrestime.

Duke mbajtur ato parulla në qarkullimin popullor, “Njësitë e Rezistencës” të MEK ndihmuan për të ngritur skenën për një kryengritje tjetër në nëntor 2019, kjo që përfshin gati 200 lokalitete. Përsëritja e thirrjeve kaq të gjera dhe të shumëllojshme shoqërore për ndryshimin e regjimit e çoi regjimin në një gjendje paniku të menjëhershëm. Khamenei drejtoi autoritetet e regjimit për të rivendosur rendin me çdo mjet të nevojshëm, dhe Trupat e Gardës Revolucionare Islamike menjëherë u përgjigjën duke hapur zjarr ndaj turmave të protestuesve, duke vrarë rreth 1,500 prej tyre.

Së shpejti pas kësaj, komuniteti i aktivistëve filloi të raportonte se mbi 12,000 individë ishin arrestuar, dhe shumë prej tyre ishin dërguar në vende të panjohura para se të arrestoheshin për muaj me radhë. Shumë prej tyre gjithashtu iu nënshtruan torturave sistematike me qëllim që të siguronin rrëfime të rreme dhe të implikonin aktivistë të tjerë pro-demokracisë në krimet e “sigurisë kombëtare”. Në përgjithësi, kjo torturë vazhdoi edhe në vitin 2020, siç detajohet në një raport nga Amnesty International me titull “Shkelja e Njerëzimit”.

Por edhe këto hakmarrje të dhunshme nuk arritën të mbanin kapakun e shprehjes publike të disidencës. Pasi IRGC rrëzoi një avion komercial pranë Teheranit në janar 2020, studentë aktivistë dhe banorë të më shumë se një duzine provincash iraniane dolën edhe një herë në rrugë për të dënuar të gjithë sistemin që ishte përpjekur të mbulonte atë incident para se të ekspozohej nga dëshmitarët civilë dhe ata tē inteligjencës së huaj. Edhe një herë, parullat nga janari 2018 përcaktuan kryengritjen që rezulton, dhe një herë se PMOI mori përgjegjësinë në organizimin dhe përhapjen e saj.

Pjesa tjetër e vitit 2020 ishte relativisht e qetë, jo për shkak të diçkaje që regjimi iranian bëri për t’u përballur me lëvizjen e Rezistencës, por për shkak të asaj që ai qëllimisht refuzoi të mbronte popullatën civile kundër shpërthimit të Covid-19. Duke imponuar rreziqe të reja, të padukshme mbi të gjitha tubimet publike, pandemia e koronavirusit kufizoi shumicën e shprehjeve të disidencës në një shkallë relativisht të vogël. Ndërkohë, autoritetet e regjimit, bënë shumë pak për t’i siguruar popullatës një lloj mbështetjeje që mund t’i kishte lejuar ata të zbatonin të njëjtën kujdes për biznesin dhe tregtinë.

Në të vërtetë, Khamenei deklaroi në Mars 2020 që viti i ri kalendarik iranian duhet të konsiderohet si “viti i rritjes së prodhimit”, që do të thotë që regjimi në mënyrë të qartë i dha përparësi pasurisë së tij mbi nevojat themelore të popullit iranian. Khamenei dhe IRGC secili ka kontroll personal mbi qindra miliarda dollarë në asete financiare, përmes kompanive të përparme, “fondacioneve fetare” dhe më shumë.

Kjo situatë natyrshëm e la popullin iranian me më shumë ankesa kundër regjimit më vonë, edhe pse kufizonte mundësitë e tyre për të shprehur ato ankesa për një periudhë afatshkurtër. Khamenei komentoi pandeminë duke e referuar atë si një “bekim”. Khamenei nuk sheh mjete të zbatueshme për të mbajtur pushtetin në këtë moment historik përveç se duke mbajtur popullsinë e përgjithshme jashtë rrugëve me çdo mjet në dispozicion.

Pasojat e kësaj strategjie ishin të dukshme muajin e kaluar në formën e zgjedhjeve të rreme presidenciale të Iranit, të cilat sollën në pushtet një nga abuzuesit më të njohur të të drejtave të njeriut të regjimit. Në 1988 Ebrahim Raisi luajti një rol kryesor në atë që është quajtur “krimi më i keq i Republikës Islamike” dhe një nga krimet më të mëdha kundër njerëzimit që ka ndodhur kudo gjatë gjysmës së dytë të shekullit të 20-të. Si një figurë kryesore në “komisionet e vdekjes” që zbatoi një fetva të lëshuar nga themeluesi i regjimit Ruhollah Khomenei kundër MEK, Raisi mban përgjegjësi për shumë nga 30,000 ekzekutimet e kryera në verën e atij viti.

Pasi u shpërblye kohët e fundit për një dhunë të tillë politike me një emërim si shef i gjyqësorit, Raisi mbikëqyri gjithashtu goditjen e kryengritjes së nëntorit 2019 përpara se të ngrihej për të kandiduar praktikisht pa kundërshtim në zgjedhjet e falsifikuara të 18 qershorit. Qëllimi i synuar i Khamenei ishte pa dyshim që të krijonte bazën për goditje edhe më të këqija të disidencës pasi Raisi të marrë presidencën në gusht. Pasoja përfundimtare do të jetë shpërbërja e regjimit, veçanërisht nëse bashkësia ndërkombëtare qëndron përkrah popullit iranian.

Teherani e pranon që pjesëmarrja në zgjedhjet e rreme ishte historikisht e ulët dhe MEK ka cituar gazetarë të pavarur dhe video të vendeve bosh të votimit për të mbështetur përfundimin se ishte më pak se dhjetë përqind. Shenjat e kryengritjes së premtuar mbarëkombëtare filluan të shfaqeshin të nesërmen në formën e protestave dhe grevave të punës në të gjithë vendin dhe mesazhi i kryengritjeve të mëparshme ka filluar të evoluojë në ” poshtë diktatori”.

Përparimi i mëtejshëm i lëvizjes së Rezistencës do të theksohet për të gjithë botën për të parë në Samitin Botëror të Iranit të Lirë midis të Shtunës dhe të Hënës, dhe të gjitha kombet demokratike do të këshillohen mirë t’i kushtojnë vëmendje të madhe asaj që thotë për mënyrën se si politikat e tyre mund të formojnë të ardhmen e demokracisë në Lindjen e Mesme.